źródło: http://pl.wikipedia.org/
środa, 26 września 2007
Drukarka iskrowa
źródło: http://pl.wikipedia.org/
Drukarka głowicowa
źródło: http://pl.wikipedia.org/
Minimalizujemy drukarki
źródło: http://komputery.a7a.pl/
wtorek, 18 września 2007
Historia drukarek laserowych
Jak już wspomniałem, pierwowzór dzisiejszej drukarki laserowej powstał 67 lat temu - choć wówczas nie było jeszcze w ogóle laserów. Idea urządzenia wykorzystującego do druku zjawisko elektrostatycznego przyciągania cząstek tonera do naświetlonej selenowej płyty zrodziła się w głowie amerykańskiego studenta prawa i fizyki Chestera Carlsona. On to właśnie w 1938 roku wykonał pierwszą fotokopię dokumentu na opracowanym przez siebie powielaczu elektrofotograficznym. Tak narodziła się metoda tzw. suchego druku, leżąca u podstaw dzisiejszej kserografii i druku laserowego.
Oczywiście konstrukcja samych maszyn kserograficznych i drukarek laserowych na przestrzeni lat zmieniała się wielokrotnie, ale podstawowa zasada działania wszystkich tych urządzeń pozostała cały czas taka sama i wciąż wywodzi się od pierwotnego pomysłu Chestera Carlsona.
Od kserografu do drukarki
Chester Carlson przez kilka lat bezskutecznie usiłował sprzedać swoją konstrukcję m.in. takim przedsiębiorstwom, jak RCA, General Electric, Eastman Kodak czy IBM. W 1946 roku wynalazkiem Carlsona zainteresowała się jednak firma Haloid Company, która zajmowała się wówczas produkcją papieru fotograficznego. W 1947 roku Haloid Company zarejestrowała znak Xerox, w 1958 r. zaś zmieniła swą nazwę na Haloid Xerox Inc., by kilka lat później (w 1961 r.) przekształcić się w Xerox Corporation. Haloid Company w 1949 roku rozpoczęła produkcję pierwszej na świecie kserokopiarki - Xerox Model A. Urządzenie to wymagało wykonania kilkunastu czynności, aby otrzymać jedną odbitkę, m.in. samodzielnego naświetlenia płyty, posypania jej tonerem, ułożenia papieru i utrwalenia wydruku.
Pierwsze zautomatyzowane ksero trafiło na rynek dziesięć lat później - w 1959 roku. Była to maszyna z serii Xerox 914, a jej obsługa przypominała tę znaną z obecnie używanych urządzeń. Maszyna Xeroksa potrafiła sporządzić siedem kopii dokumentu w ciągu minuty. Na owe czasy była to liczba oszałamiająca. Na konstrukcji Xeroksa 914 bazują wszystkie dzisiejsze kserokopiarki i drukarki laserowe. W nim to bowiem po raz pierwszy płaską selenową płytę zastąpiono światłoczułym bębnem. Do budowy kserokopiarki wykorzystano też wymienne pojemniki z tonerem oraz liniowy transport papieru wprowadzanego do maszyny z kasety mieszczącej sto arkuszy. Prawda, że z takim opisem mechanizmu drukującego można spotkać się dzisiaj w odniesieniu do każdej nowej drukarki? Xerox 914 kosztował, bagatela, 29 500 USD, lecz koszt jednej odbitki (papier i toner) nie przekraczał 10 centów.
W 1969 roku, w rok po śmierci Chestera Carlsona, Gary Starkweather z laboratorium Xeroksa w Webster zademonstrował możliwość wykorzystania światła lasera w technice kserograficznej. Dwa lata później laser zastąpił już tradycyjną lampę naświetlającą bęben. Wówczas to do sprzedaży weszła pierwsza laserowa kserokopiarka Xerox 7000, a już w 1972 roku na jej bazie opracowano system EARS (Ethernet, Alto, Research character generator, Scanned laser output terminal) - był to prototyp laserowej maszyny drukującej, przeznaczonej do współpracy z ówczesnymi komputerami.
Pod koniec 1977 roku udoskonalony i nieco zmodyfikowany system EARS przeistoczył się w pierwszą na świecie drukarkę laserową przeznaczoną dla dużych systemów komputerowych. Do sprzedaży trafiła ona pod nazwą Xerox 9700 i kosztowała 350 tys. dolarów. Urządzenie drukowało 120 stron na minutę. Trudno w to uwierzyć, ale ten rekord szybkości druku nie został do dzisiaj pobity! Xerox 9700 pracował z wysoką jak na ówczesne czasy rozdzielczością 300 dpi i wyposażony był w moduł druku dwustronnego (duplekser).
źródło: http://www.chip.pl/arts/archiwum/n/printversion/printversion_128878.html
wtorek, 11 września 2007
Kolorowe drukarki laserowe
Pomimo ciągłej poprawy jakości wydruku laserowych drukarek kolorowych, wciąż im jednak daleko do wierności odwzorowania kolorów, jaką gwarantują techniki prób koloru cromalin i proof, osiągane z naświetlonych na folii rozbarwień, które są uznawane przez poligrafów za wzorcowe. Odnoszę także wrażenie, że zaczyna się zwiększać różnica w jakości pomiędzy najnowszymi kolorowymi drukarkami atramentowymi a laserowymi. Atramentówki są znacznie bliższe jakości określanej jako fotograficzna niż technologia polegająca na termicznym utrwalaniu kolorowego toneru, stosowana w drukarkach laserowych, która jest jedną z przyczyn zafałszowania koloru.
Laserowe drukarki kolorowe mają jednak wielką zaletę: wydruki są ostre, czytelne, wolne od zabrudzeń i śladów głowicy, tak charakterystycznych dla drukarek atramentowych. Laboratorium PC World Test Center przetestowało kilkadziesiąt drukarek laserowych, spośród których udało się wybrać ścisłą dziesiątkę. Zdecydowanie najlepszą jakością wydruku kolorowego popisała się drukarka Lexmark Optra C710N, mogąca poszczycić się jednocześnie dużą prędkością pracy i umiarkowaną ceną. Jednak nie udało jej się dogonić drukarek: Minolty - QMS Magicolor 2 i Brothera HL-2400CeN, które zajęły kolejno czołowe miejsca.
źródłu: http://www.networld.pl
poniedziałek, 10 września 2007
Drukarka atramentowa
Drukarka atramentowa
autor: bumfankDrukarka atramentowa jest to urządzenie peryferyjne komputera, która ma na celu wydruk dokumentów i materiałów znajdujących sie w postaci cyfrowej do postaci analogowej, najczęściej na kartce papieru.
Czym jest?
W tym celu, do druku używa atramentu inaczej mówiąc tuszu. Drukarka farbując kartke papieru wystrzeliwuje atrament poprzez mikroskopijne otworki znajdujące sie w dyszy głowicy drukarki nad elementem zadrukowywanym.
Historia
Pierwsze informacje dotyczące tego sposobu nadrukowywania kartki papieru pochodzą z 1976 roku, ale pierwsza drukarka atramentowa współczesna nam, powstała w 1988 roku. Drukarka ta została wyprodukowana przez firme Hewlett-Packard. Była to drukarka z linii DeskJet. Od tamtego okresu wiele się zmieniło i nastapiły znaczące zmiany w działaniu tego rodzaju drukarek.
Sposób działania
Drukarka atramentowa wykorzystuje Tusze, które można podzielić na dwie grupy:
- rozpuszczalnikowy
- pigmentowy
Tusz rozpuszczalnikowy jest substancją z rozpuszczonymi barwnikami o małych kroplach, które pozwalają na wydruk o bardzo wysokiej rozdzielczości. Wadą jest duża podatność na promienie UV na wode i tarcie.
Tusz pigmentowy zawiera pigmenty. Jest bardzo odporny na czynniki zewnętrzne, wadą jest duża wielkość kropli, która powoduje trudności w mieszaniu się kolorów między sobą.
Najczęściej stosuje się oba typu atramentów jednocześnie.
Ten artykuł pochodzi z serwisu Artykularnia.pl - źródła darmowych artykułów do przedruku!
środa, 5 września 2007
Zasada działania wydruku na drukarce igłowej
Wyróżniamy cztery podstawowe typy drukarek komputerowych: igłowe, laserowe, atramentowe i termiczne. Oprócz tego wśród drukarek laserowych i atramentowych pojawił się termin drukarka GDI (Graphics Device Interface). Drukarka tego typu jest pozbawiona pamięci RAM i procesora. Nazwa i sposób pracy pochodzi bezpośrednio ze środowiska Windows i polega na użyciu tych samych procedur, które wykorzystuje Windows do stworzenia obrazu na ekranie dla stworzenia obrazu strony. Różnica polega tylko wyłącznie na rozdzielczości. Procesor komputera oblicza więc parametry obrazu i położenie każdego piksela w obrazie i te informacje w gotowej formie wysyła do drukarki. Ta tylko przenosi je na papier, czyli drukuje.Wszystkie typy drukarek (z wyłączeniem GDI) posiadają wbudowane różnego rodzaju czcionki. Od prymitywnych rastrowych, w drukarkach mozaikowych i termicznych, do wektorowych (dowolnie skalowanych), w drukarkach laserowych i atramentowych. Posiadają również możliwość prostej obsługi tych czcionek, tzn. pogrubienia (bold), pochylenia (italic), drukowania proporcjonalnego (proporcional - węższe litery zajmują na wydruku tekstowym mniej miejsca) oraz zagęszczenie wydruku tekstowego (condensed - umożliwiające wydrukowanie do 132 znaków w linii).
Drukarki igłowe (mozaikowe)
Jeszcze nie tak dawno można było sądzić, że ten typ drukarek odchodzi do lamusa, lecz nie. Są to właściwie jedyne drukarki mogące drukować druki z kopią (na papierze samokopiującym i przez kalkę). Ich niezawodność, szybkość i jakość wydruków zostały mocno poprawione i w większości zastosowań tzw. Heavy Duty są bezkonkurencyjne.
Zasada ich działania jest zbliżona do maszyn do pisania. Między elementem uderzającym (w drukarce igłami) a papierem znajduje się taśma barwiąca, uderzenie igły powoduje pozostawienie na papierze małej kropki. Odpowiednie układy kropek tworzą znaki (litery, cyfry, ...) lub układają się w obrazy (grafika komputerowa). W przypadku drukarek z jednobarwną taśmą barwiącą, odcienie powstają przez odpowiednie zagęszczenie lub rozgęszczenie kropek na papierze. W przypadku drukarek kolorowych, taśma barwiąca składa się z kilku części, a mechanizm maszyny uzupełniony jest o możliwość pionowego ruchu taśmy. Kolory inne niż podstawowe, wchodzące w skład taśmy, tworzone są przez mieszanie kolorów, czyli przez nałożenie na jeden punkt dwóch lub więcej kolorów. Mogą też być uzyskiwane przez tworzenie matrycy kropek, o różnych kolorach sąsiadujących ze sobą. Ważną cechą taśmy jednobarwnej jest możliwość jej regulowania (maksymalnie trzy razy), co wydatnie zmniejsza koszty eksploatacji.
Wydruk na papierze może być tworzony przy użyciu 9,24 lub 48 igieł.
Uogólniając, im więcej igieł tym precyzyjniej może zostać utworzony każdy znak na wydruku (litera, linia, koło, ...). Zaletą drukarek igłowych jest poza niską ceną, możliwość drukowania właściwie na każdym rodzaju papieru (w tym także na wielowarstwowym papierze samokopiującym). Wadą jest duży hałas i słaba jakość wydruku. Wyjątki to drukarki Citizen Swift, których głośność pracy jest porównywalna z drukarkami atramentowymi. Spotykane są też bardzo szybkie drukarki wielogłowicowe (każda głowica drukuje tylko niewielki fragment wiersza).
Najważniejszą cechą drukarki igłowej jest jednak łatwość druku na składance (papierze ciągłym z boczną perforacją) oraz dużych ilości tekstu (tanio i szybko). Są produkowane modele przeznaczone do prac w szczególnie ciężkich warunkach (praca non-stop), tzw. modele Heavy Duty.
Ważne są też sposoby podawania papieru do wydruku, decyduje to o wygodzie pracy (zależnie od specyfiki). Może to być zainstalowany prosty podajnik (na kilkadziesiąt stron formatu A4). Do składanki są stosowane traktory: pchające (nie można dodrukować do końca strony) i ciągnące (nie można drukować od początku strony). Rozwiązania te powodują marnotrawienie sporych ilości papieru (przy małych i średnich wielkościach wydruków), na szczęście dostępne są rozwiązania łączone.
Istotny jest także sposób przejścia papieru przez drukarkę. Spotykane są przejścia typu C, S, L i bez zginania kartki. Istotne jest to tylko wtedy, gdy chcemy np. drukować na czymś sztywnym np. kopertach, plastikowych przekładkach, itp.
Nie stanowi problemu drukowanie polskich liter, w nowszych typach drukarek są już zainstalowane strony kodowe uwzględniające polskie litery. Są to najczęściej strony kodowe Latin 2 i 852 (DOS). Standardem kodów sterujących pracą drukarki jest IBM Proprinter i Epson.
źródło: http://sciaga.nauka.pl